Η Ρω είναι νησίδα που βρίσκεται τέσσερα μίλια δυτικά
από το Καστελόριζο και δώδεκα μίλια μακριά από τις ακτές της Τουρκίας. Μοναδική
κάτοικος μαζί με τον σύζυγο και την τυφλή μητέρα της αρνούμενη να την εγκαταλείψει
ήταν η «γνωστή» σήμερα Κυρά της Ρω , διαφορετικά με το πραγματικό της όνομα
Δέσποινα Αχλαδιώτη. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη είχε γεννηθεί το 1890. Είχε ενεργό
δράση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο , αφού συνεργάστηκε με τον Ιερό Λόχο, όπου
έκρυβε, φυγάδευε, και πρόσφερε έστω και την παραμικρή βοήθεια σε στρατιώτες και
αξιωματικούς. Μετά τον θάνατο του συζύγου και της μητέρας της ,αγέρωχη συνεχίζει να μένει στην νησίδα , ακόμα και
μετά από τις διαταγές των Άγγλων το 1943 για εκκένωση του Καστελόριζου. Ακολούθως
στο ίδιο έτος βομβαρδίζεται το Ελληνικό αντιτορπιλικό «Παύλος Κουντουριώτης» ύστερα από την κατάπλευσή του στο
Καστελόριζο ,από τα Γερμανικά στούκας. Αυτό το συμβάν έγινε η αφορμή για τους κάτοικους
να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το νησί με συμμαχικά πλοία προς τις μικρασιάτικες
ακτές και προς την Κύπρο. Ούτε αυτό έγινε αφορμή για την απομάκρυνσή της από το
νησί αφού ο πόθος και η αγάπη της για αυτό , ξεπέρασαν κάθε φόβο και τροχοπέδη που
αντιμετώπιζε. Ξεχώριζε για το ψυχικό της σθένος αφού μετά από όλα αυτά , με την
παραμονή της στο νησί, ύψωνε και κυμάτιζε κάθε μέρα την ελληνική
σημαία για 40 ολόκληρα χρόνια ώστε να τη βλέπουν τα διερχόμενα πλοία και να
υπενθυμίζει στους περαστικούς την
ελληνικότητα του νησιού. Η ολιγοήμερη απουσία
της Δέσποινας Αχλαδιώτη από την απομακρυσμένη βραχονησίδα για λόγους υγείας μερικές φορές έγινε στόχος
από τους Τούρκους οι οποίοι αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν
πάνω σε ένα κοντάρι την σημαία τους. Την συμπαράστασή τους προς την Κυρά της Ρω
έδειξαν με την κατάπλευσή τους, το Ελληνικό ανθυποβρυχιακό σκάφος «Γ. Πεζόπουλος» έναντι στις Τούρκικες προκλήσεις. Βραβεύτηκε
από την Ακαδημία Αθηνών ,το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, τον Δήμο Ρόδου, την Εθνική τράπεζα Ελλάδος και άλλους φορείς. Το
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του Γ.Ε.Ν στο Καστελόριζο όπου,
στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941 - 1944 για τις «προσφερθείσες
εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας. Απεβίωσε το 1982 φυλάγοντας «θερμοπυλες» . Η κηδεία της έγινε με τιμές δημοσία δαπάνη στο Καστελόριζο , και η σορός της
μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία. Εξαιτίας αυτής
της ηρωίδας το μικρό αυτό νησί παρέμεινε Ελληνικό μέχρι και σήμερα.
Όντως φίλη Βικτώρια, η κυρά της Ρω ήταν και θα είναι για πάντα μια ξεχωριστή και ιστορική φυσιογνωμία που με το σθένος και την δύναμη που επέδειξε, αποτέλεσε και πρέπει να αποτελεί ένα πρότυπο για όλους μας. Σήμερα, ωστόσο όλοι μας βλέπουμε την ιστορία και τους ανθρώπους που πολέμησαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, μόνο ως κάτι για το οποίο πρέπει (μόνο) να υπερηφανευόμαστε. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την σύγχρονη ιστορία, καθώς υπερηφανευόμαστε συνεχώς για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων και λέμε το γνωστό «την ώρα που εμείς δημιουργούσαμε την Δημοκρατία, οι άλλοι πηδούσαν από κλαδί σε κλαδί». Χωρίς να σκεφτόμαστε ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι «μεγάλο», κάτι ισάξιο με αυτό που έπραξαν οι πρόγονοι μας. Έτσι, που καταλήγω να σκέφτομαι ότι είμαστε ανάξιοι να έχουμε μια τέτοια ιστορία η οποία ξεκινά από τις ηρωικές Θερμοπύλες μέχρι το ένδοξο 1821, το έπος του ‘40 και φυσικά μέχρι την κυρά της Ρω. Τέλος, θα έλεγα ότι στις πλείστες των περιπτώσεων το να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε απόγονοι αυτών των γενναίων ανθρώπων μοιάζει με βλασφημία, αφού σταθήκαμε ανάξιοι να υπερασπιστούμε αυτά για τα οποία έδωσαν την ζωή τους.
ΑπάντησηΔιαγραφή