ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΑ (ΠΙΤΣΑ) ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Η Χαραλαμπία, αλλιώς Πίτσα Κωνσταντίνου – Αραπίδου καταγόταν από την Κύπρο και σύμβαλε με τον δικό της τρόπο στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Η Πίτσα από την πρώτη στιγμή ένιωθε ότι είχε την ανάγκη να ενταχθεί στις τάξεις της οργάνωσης ώστε να μπορεί να βοηθήσει με όποιοδήποτε τρόπο. Όπως η ίδια είχε αναφέρει , ήθελε μαζί με μια συμμαθήτρια της εν ονόματι Ρίτα Ανθούλη να ενταχθούν στην ΕΟΚΑ , αλλά λόγω των γεγονότων δεν μπορούσε κανείς να επιστευτεί τον όποιονδήποτε και να ρωτήσει. Συζητώντας μεταξύ τους για την ΕΟΚΑ , κάποιος τις άκουσε , τις προσέγγισε και τους εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να ενταχθούν νοουμένου ότι ίσως κάποτε να χρειαζόταν να περάσουν μέσα από ζόρικες δοκιμασίες. Έτσι συμφώνησαν και οδηγήθηκαν σε ένα παλιό σπίτι ενός χωριού όπου ορκίστηκαν ότι , ότι και να γινόταν δεν θα πρόδωναν ποτέ όπως επίσης και υπόσχεση για  πίστη στην πατρίδα . Μέσα στις επόμενες μέρες οι νεαρές άρχισαν να αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους τα οποία ήταν η μεταφορά πυρομαχικών σε αντάρτες , όπως επίσης και να μοιράζουν προκηρύξεις. Όταν τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν , και οι Άγγλοι απαγόρευσαν την κυκλοφορία , ο αρχηγός της ΕΟΚΑ διέταξε όπως οι γυναίκες δράσουν και τους ανατέθηκε να μεταφέρουν βόμβες σε αγγλικό στόχο. Ο Νίκος Σαμψών διαφώνισε με την απόφαση αυτή και προσπάθησε να τις αποτρέψει κάτι που οι ίδιες δεν δέχτηκαν και τοποθέτησαν τις βόμβες στην τσάντα τους και επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητο της Ρίτας για να ξεκινήσουν. Μετά το πέρασμα τους απο δυο μπλόκα των Άγγλων , στο τρίτο Άγγλος τους ανέκοψε την πορεία και είχαν περάσει από εξονυχιστικό έλεγχο με τον οποίο Άγγλος τις  εντόπισε στην τσάντα της Πίτσας. Τότε οι νεαρές γέλασαν εσκεμμένα κάνωντας τις ανίξερες , και δήλωναν συνέχεια ότι οι ίδιοι οι Άγγλοι τις τοποθέτησαν μέσα στην τσάντα της για να τις ενοχοποιήσουν κάτι που βέβαια δεν ήταν αληθές , αλλά μια δικαιολογία να αποφύγουν τα μπλεξίματα όπου στο τέλος και τις ξυλοκόπησαν. Οι Άγγλοι τις συνέλαβαν και στις 3 Δεκεμβρίου 1956 τόσο η Πίτσα , όσο και η Ρίτα καταδικάστηκαν για τη μεταφορά βομβιστικών μηχανισμών. Καταδικάστικαν η μια σε επτά χρόνια φυλάκισης ενώ και η άλλη σε δυο αντίστοιχα. Στην φυλακή τοτε βρισκόταν και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ενώ λίγο πριν τον βάναυσο απαγχονισμό του φώναζαν να έχει  θάρρος και αυτός απάντησε « Θάρρος σε σας, να συνεχίσετε τον αγώνα» ενώ μετά από λίγο ο ίδιος πέρασε στο πάνθεον των ηρώων. Κατά την διαμονή της στις φυλακές ένιωθε την ανάγκη βρει για συντροφιά μια ελληνική σημαία αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο. Τότε είχε σκεφτεί να ράψει η ίδια της μια, ζητώντας από την μητέρα της κάθε φορά που την επισκέπτεται να της φέρνει κομπινεζόν και εσώρουχα. Αρχικά η μητέρα της απορούσε με τα όσα της ζητούσε η Πίτσα , αλλά  η ίδια ήταν ήδη αποφασισμένη πως θα έραβε την σημαία . Όταν ερχόταν ο παπάς κάθε Κυριακή για να ευλογά τους φυλακισμένους αγωνιστές, η ήδια έπαιρνε τα κεριά και τα άναβε στο κελί και άρχισε να κόβει τα εσώρουχα σε λωρίδες. Την έραβε για δυο ολόκληρα χρόνια με την βοήθεια του φωτός του κεριού.Κατα τις τελευταίες μέρες που θα αποφυλακιζόταν , το μόνο που έλειπε από την σημαία που είχε φτιάξει ήταν ένα κοντάρι  ή κάτι παρόμοιο που θα μπορούσε να πάρει την θέση του ,το οποίο έψαχνε αρκετό καιρό  μέχρι που μια μέρα άρπαξε ένα σκουπόξυλο το οποίο βρισκόταν σχετικά κοντά της λίγο πιο πέρα από το κελί της και τότε η προσπάθεια της ολοκληρώθηκε. Όταν αποφυλακίστηκε σήκωσε υπερήφανα την σημαία ψηλά και την κυμάτιζε γεμάτη αγάπη και αποφασιστικότητα.