ΛΟΥΚΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΛΑΟΥΤΑΡΗ)

Η Λουκία Λαουτάρη Παπαγεωργίου γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου του 1926, στην επαρχία Αμμοχώστου και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Αυγόρου. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού της. Διατηρούσε ένα περιβόλι όπου εργαζόταν μαζί με τον σύζυγο της, για να βγάλουν τα προς το ζην. Εκτός από την ασχολία τους με την καλλιέργεια της γης τους , το περιβόλι χρησίμευε και ως κρύπτη για τους καταζητούμενους από τους Άγγλους , αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α . Στις 4 Ιουλίου 1958  μετά από εντολή του αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α , Γεώργιου Γρίβα Διγενή για γενικό  ξεσηκωμό του άμαχου πληθυσμού , η τοπική οργάνωση της Αυγόρου, αντιδρά με μαζικές τοποθετήσεις συνθημάτων εντός του χωριού εναντίων των Άγγλων. Όπως ήταν επόμενο οι Άγγλοι στρατιώτες έσπευσαν άμεσα για να τα κατεβάσουν. Νέα συνθήματα αναρτήθηκαν ξανά την επόμενη μέρα, ύστερα από οδηγίες της Οργάνωσης όμως αυτή την φορά με επιπρόσθετες οδηγίες προς τις γυναίκες της Αυγόρου ,για ετοιμότητα λιθοβολισμού προς τους Άγγλους στρατιώτες. Από τις συμπλοκές οι Άγγλοι συνέλαβαν ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι, το οποίο πρόσταζαν να ανέβει σε σκάλα και να κατεβάσει τα νέα συνθήματα που αναρτήθηκαν την δεύτερη μέρα, κάτι που ο δεκαπεντάχρονος αρνήθηκε και οδηγήθηκε προς τα οχήματα των στρατιωτών όπου τον χτυπούσαν λυσσαλέα με ρόπαλα. Βλέποντας τα όσα διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους, οι γυναίκες αντέδρασαν προς στις βίαιες πράξεις των Άγγλων προς το δεκαπεντάχρονο αγόρι , ενεπλάκησαν και έσπευσαν να βοηθήσουν και να φυγαδεύσουν το κτυπημένο αγόρι. Ύστερα από τις συμπλοκές και την αναταραχή που κυριαρχούσε, οι χωριανοί άρχισαν να χτυπούν επίμονα τις καμπάνες της εκκλησίας του χωριού ώστε όλοι οι υπόλοιποι χωριανοί να μαζευτούν εκεί και έτσι έγινε. Όταν μαζεύτηκαν οι χωριανοί άρχισαν μαζικά να λιθοβολούν τους στρατιώτες ώστε να σταματήσουν να συγκρούονται με τις γυναίκες και τα παιδιά και να απομακρυνθούν. Ανάμεσα στους χωριανούς, το παρόν της έδωσε και η Λουκία η οποία ήταν μια από τις πρωτεργάτιδες αυτής της επίθεσης. Κατά την διάρκεια που η καμπάνα χτύπησε η Λουκία έκανε μπάνιο την μικρή κόρη της Θεοδώρα, και αναγκαστικά την άφησε χωρίς δεύτερη σκέψη σε συγγενικό της πρόσωπο για να παραβρεθεί τρέχοντας προς την πλατεία της εκκλησίας πλάι στους συγχωριανούς της. Η συμπλοκή εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη όταν οι χωριανοί απαντούσαν με λιθοβολισμό ,και οι Άγγλοι κάλεσαν ενισχύσεις. Όταν οι ενισχύσεις των στρατιωτών  καταφτάνουν τα οχήματα τους άνοιξαν πυρ εναντίον του άοπλου πλήθους και επακόλουθο αυτού ήταν οι σφαίρες να τρυπώσουν στο κεφάλι την  Λουκία και τον συγχωριανό της Παναγιώτη Ζαχαρία στο στήθος. Οι σφαίρες δεν έβαλαν μόνο τέλος στη ζωή της Λουκίας , καθώς ο θρήνος ήταν διπλός αφού η Λουκία  βρισκόταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης και κυοφορούσε το έβδομο παιδί της το οποίο ήταν 4 μηνών. Απέθανε περήφανη όντας αγωνίστρια και ως μάνα, στο όνομα της ελευθερίας ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να μην παραβρεθεί ή να αποφύγει να εκτεθεί μπροστά στα γεγονότα και να μείνει σπίτι της ασφαλισμένη. Αυτό μαρτυρά πολλά για την προσωπικότητα της. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α ,Γεώργιος Γρίβας Διγενής στα Απομνημονεύματά του εκφράζεται για την Λουκία με μεγάλο θαυμασμό και έπαινο, και δεν παραλείπει να την παρομοιάζει με τις γυναίκες της Σπάρτης.