Η Βασιλική Λαμπίδου
– Φωτάκη γεννήθηκε το 1904 στο Μεγάλο Ζαλούφι της Ανατολικής Θράκης. Απο νεαρή
ηλικία άρχισαν τα βάσανα και οι καημοί της και την συντρόφευαν όλα αυτά τα
χρόνια μέχρι τον θάνατό της στα βαθιά γεράματα συμπληρώνοντας 107 χρόνια ζωής.
Έχει περάσει μεγάλες φουρτούνες κατα την εκκίνηση της ζωής της όπως η ορφάνια
αλλά και η προσφυγιά. Μένωντας πολύ κοντά στα τούρκικα παράλια, κοντά στον έβρο
δεν δίσταζε, και φρόντιζε να υπενθυμίζει σε αυτούς την Ελληνικότητα των εδαφών
, υψώνοντας περήφανα επί καθημερινής
βάσεως, την Ελληνική σημαία.
Πολλοί από τους συγγενείς της κυνηγήθηκαν από τους Τούρκους, ενώ με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Ελληνοχώρι Διδυμότειχου και αργότερα στο Σάκο της Νέας Ορεστιάδας. Είχε παντρευτεί δυο φορές κατα την διάρκεια της ζωής της , ενώ απέκτησε και τέσσερα παιδιά απο τα οποία στην πορεία έχασε τα τρία. Από την τότε πικρή και δύσκολη φάση της ζωής της άρχισε να γίνεται αρωγός προς τον Ελληνικό στρατό. Το 1962 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο χωριό Μαράσια ,στα ελληνοτούρκικα σύνορα,δίπλα στο ακριτικό φυλάκιο , απόσταση 30 μέτρων από την Τουρκία. Εκεί καθημερινά , από νωρίς το πρωί η Κυρά των Μαρασίων ύψωνε την Ελληνική σημαία στο φυλάκιο δηλώνοντας ότι το κάνει ώστε να την βλέπουν οι απέναντι δηλαδή οι τούρκοι όπου εκεί γεννήθηκε και ξεριζώθηκε. Η πολύτιμή της βοήθεια πάντα συντρόφευε τους στρατιώτες του Έβρου, αφού πάντα ήταν πρόθυμη να τους βοηθήσει με κάθε τρόπο. Θα μπορύσε να χαρακτηριστεί και ως γυναίκα σύμβολο αφού αν και μόνη της είχε πάντα την καλή θέληση να περιποιείται μαγειρεύοντας και φροντίζοντας τους στρατιώτες. Το 2007 ,η Βασιλική Λαμπίδου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών ύστερα από πρόταση αρχηγού ΓΕΣ. Επίσης την είχε τιμήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας επισκέπτοντας την στο σπίτι της, λίγα χρόνια πριν πεθάνει. Η κηδεία της έγινε στα Μαράσια του Έβρου με την παρουσία του αρχηγού ΓΕΣ , Φράγκου Φρακγούλη εκπροσωπόντας έτσι την στρατιωτική ηγεσία αλλά και τον Περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης , Άρη Γιαννακίδη εκπροσωπόντας την πολιτική ηγεσία. Μετά τον θάνατο της Βασιλικής η σημαία στα Μαράσια υψώθηκε ξανά αλλά κυμάτιζε μεσίστια εις ένδειξη τιμής και σέβους προς αυτή την μεγάλη Ελληνίδα που πρόσφερε τόσα πολλά με τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα.
Πολλοί από τους συγγενείς της κυνηγήθηκαν από τους Τούρκους, ενώ με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Ελληνοχώρι Διδυμότειχου και αργότερα στο Σάκο της Νέας Ορεστιάδας. Είχε παντρευτεί δυο φορές κατα την διάρκεια της ζωής της , ενώ απέκτησε και τέσσερα παιδιά απο τα οποία στην πορεία έχασε τα τρία. Από την τότε πικρή και δύσκολη φάση της ζωής της άρχισε να γίνεται αρωγός προς τον Ελληνικό στρατό. Το 1962 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο χωριό Μαράσια ,στα ελληνοτούρκικα σύνορα,δίπλα στο ακριτικό φυλάκιο , απόσταση 30 μέτρων από την Τουρκία. Εκεί καθημερινά , από νωρίς το πρωί η Κυρά των Μαρασίων ύψωνε την Ελληνική σημαία στο φυλάκιο δηλώνοντας ότι το κάνει ώστε να την βλέπουν οι απέναντι δηλαδή οι τούρκοι όπου εκεί γεννήθηκε και ξεριζώθηκε. Η πολύτιμή της βοήθεια πάντα συντρόφευε τους στρατιώτες του Έβρου, αφού πάντα ήταν πρόθυμη να τους βοηθήσει με κάθε τρόπο. Θα μπορύσε να χαρακτηριστεί και ως γυναίκα σύμβολο αφού αν και μόνη της είχε πάντα την καλή θέληση να περιποιείται μαγειρεύοντας και φροντίζοντας τους στρατιώτες. Το 2007 ,η Βασιλική Λαμπίδου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών ύστερα από πρόταση αρχηγού ΓΕΣ. Επίσης την είχε τιμήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας επισκέπτοντας την στο σπίτι της, λίγα χρόνια πριν πεθάνει. Η κηδεία της έγινε στα Μαράσια του Έβρου με την παρουσία του αρχηγού ΓΕΣ , Φράγκου Φρακγούλη εκπροσωπόντας έτσι την στρατιωτική ηγεσία αλλά και τον Περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης , Άρη Γιαννακίδη εκπροσωπόντας την πολιτική ηγεσία. Μετά τον θάνατο της Βασιλικής η σημαία στα Μαράσια υψώθηκε ξανά αλλά κυμάτιζε μεσίστια εις ένδειξη τιμής και σέβους προς αυτή την μεγάλη Ελληνίδα που πρόσφερε τόσα πολλά με τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου